Wincenty Szczęsnowicz
Biografia
Wincenty Szczęsnowicz, znany również jako Vincent Swicz, urodził się 20 sierpnia 1899 roku w Augustowie. Był kapitanem łączności Wojska Polskiego, a po wojnie zasłynął jako działacz emigracyjny, pisarz i propagator przyjaźni polsko-brytyjskiej.
Wstąpił do wojska jako ochotnik podczas wojny polsko-bolszewickiej. Przeszedł szkolenie w służbach łączności, m.in. w Szkole Oficerskiej Wojsk Łączności w Zegrzu w latach 1923-1924. Zajmował stanowiska dowódcy i instruktora w różnych jednostkach radiotelegraficznych. W 1933 roku awansowano go do stopnia kapitana. Przez dziewięć lat, do 1936 roku, był instruktorem w Szkole Podchorążych Centrum Wyszkolenia Łączności. Przed wojną pełnił funkcję kierownika referatu w Wydziale Ogólnym Dowództwa Wojsk Łączności Ministerstwa Spraw Wojskowych.
W kampanii wrześniowej służył w Samodzielnym Referacie Organizacyjnym Łączności Naczelnego Dowództwa. Po jej zakończeniu znalazł się we Francji, a od czerwca 1940 roku w Szkocji. Przełożeni powierzyli mu prowadzenie odczytów dla ludności szkockiej i angielskiej, mających objaśniać historię Polski, sytuację wojenną i położenie polskich żołnierzy. W ciągu czterech lat odbył ponad 500 spotkań i prelekcji. Wydał książki poświęcone tym problemom: "Poland's Position in Central Europe", "Poland Still Unknown" (cztery wydania) i "First Steps in Polish".
W kwietniu 1945 roku założył The British-Polish Correspondence Club, mający na celu propagowanie przyjaźni między Anglikami i Polakami poprzez wymianę korespondencji. Klub początkowo liczył blisko 1000 członków, a dwa lata później już 2128, w tym 1097 Polaków. W 1952 roku zmienił nazwę na Friendship & Exchange. Klub działał głównie na zasadzie więzi korespondencyjnej, ale też bezpośrednich kontaktów. Biuletyn Klubu, wydawany kilka razy w roku (łącznie 103 numery), pomagał integrować członków.
Szczęsnowicz przez 33 lata był sekretarzem Klubu, tworząc atmosferę wzajemnej życzliwości i zyskując duże zaufanie. W 1978 roku, gdy Klub zrzeszał blisko 700 członków z 69 krajów, wrócił do Polski i zamieszkał w Kostrzynie, gdzie zmarł w 1987 roku. Klub działał do 2005 roku, kontynuując tradycję jego założyciela.
Za działalność wojskową otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi w 1938 roku. Jego działalność edukacyjno-propagandowa przyczyniła się do integracji polskiej emigracji wojennej i lepszego zrozumienia Polaków przez Brytyjczyków.