Andrzej Szczytko
Biografia
Andrzej Szczytko urodził się 9 października 1955 roku w Grajewie, ale wychował się w Augustowie, gdzie ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Grzegorza Piramowicza. Jego droga do teatru wiodła przez łódzką filmówkę, gdzie studiował aktorstwo na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera, kończąc ją w 1978 roku. Wśród jego kolegów z roku byli m.in. Hanna Mikuć, Elżbieta Piwek i Jacek Koman. Później kształcił się także w Goodman School of Drama na DePaul University w USA.
Swoją scenę debiutancką miał jako Lentullus w spektaklu „Androkles i lew” George’a Bernarda Shawa w Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze w 1977 roku. Przez lata występował na wielu scenach w całej Polsce: w Białymstoku, Szczecinie, Poznaniu, Zielonej Górze i Łodzi. Był aktorem w prestiżowych teatrach, współpracując z takimi reżyserami jak Krystian Lupa, Henryk Tomaszewski czy Lech Raczak.
Od początku lat 80. i w latach 90. współpracował z Teatrem Polskiego Radia. W 1990 roku zadebiutował jako reżyser adaptacją „Traktatu moralnego” Czesława Miłosza w Teatrze Polskim w Poznaniu. Jego reżyserskie spektakle były prezentowane na festiwalach w Berlinie, Warszawie, Kijowie i Mińsku. Pełnił też funkcje kierownicze - był dyrektorem Polskiego Instytutu Sztuki Teatralnej w Nowym Jorku, zastępcą dyrektora Teatru Polskiego w Poznaniu, a przez pewien czas jego p.o. dyrektora naczelnego.
W latach 2012-2017 jako reżyser-gość współpracował z Narodowym Teatrem Dramatycznym im. Tarasa Szewczenki w Charkowie, gdzie wystawił takie spektakle jak „Żegnaj, Judaszu” Ireneusza Iredyńskiego czy „Kartoteka” Tadeusza Różewicza. Zajmował się przekładem polskiej i ukraińskiej dramaturgii, publikując w miesięczniku „Dialog”. Na dużym i małym ekranie zasłynął rolami w filmach „Republika nadziei”, „Ogniem i mieczem” oraz serialach „Pogranicze w ogniu” i „Tajemnica twierdzy szyfrów”.
Andrzej Szczytko zmarł 11 czerwca 2021 roku w Poznaniu, pozostawiając po sobie bogaty dorobek artystyczny i pamięć o swojej pracy na rzecz polsko-ukraińskiej wymiany kulturalnej.