Franciszek Chełmiński

Franciszek Chełmiński urodził się 23 maja 1862 roku w Augustowie, w rodzinie urzędnika powiatowego. Po ukończeniu warszawskiej szkoły realnej i odbyciu rocznej służby wojskowej, w 1883 roku rozpoczął studia w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu. Studia ukończył w 1888 roku z tytułem inżyniera cywilnego X klasy. Po studiach, w 1890 roku, został oddelegowany do prac przy osuszaniu bagien na Polesiu.

W 1892 roku objął stanowisko architekta miejskiego w Łodzi, zastępując Hilarego Majewskiego, którego był zięciem. Funkcję tę pełnił do 1911 roku, kiedy to został zwolniony za zaniedbania służbowe - doprowadzenie do złego stanu łódzkich ulic. W trakcie swojej kadencji sprawował nadzór nad wieloma wznoszonymi budynkami, w 1909 roku nadzorował prace przy 49 obiektach. Był właścicielem kamienicy przy ulicy Dzielnej 37. Po I wojnie światowej brak jest bliższych informacji o jego życiu; w kwietniu 1925 roku w łódzkiej prasie ukazał się nekrolog jego syna Romualda, podpisany przez rodziców.

Chełmiński projektował wille i pałacyki fabrykantów, budynki przemysłowe, kamienice czynszowe oraz domy dla robotników. W 1895 roku stworzył projekt herbu Łodzi, który jednak mimo aprobaty gubernatora piotrkowskiego i prezydenta miasta nie otrzymał sankcji państwowej. Jego prace obejmują m.in. przebudowę Pałacu Scheiblerów (1894), Pałac Oskara Kona (1895), Pałac Augusta Haertiga (1895-1896), Cerkiew św. Aleksego (1895-1896), Beczki Grohmana (1896), Kamienicę pod Gutenbergiem (1896), Monopol Wódczany (1896), Willę Ryszarda Schimmela (1899-1900), Szpital im. Józefa Babińskiego (1900-1901) i Pałac Gustawa Adolfa Kindermanna (1910).