Antoni Leonard Różycki

Antoni Leonard Różycki urodził się 31 maja 1885 roku w Augustowie. Był synem Józefa, burmistrza Łukowa i późniejszego prezydenta Siedlec, oraz Zofii z domu Różyckiej. Uczęszczał do gimnazjum w Siedlcach, gdzie już występował w teatrze szkolnym. Następnie studiował filozofię jako wolny słuchacz na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

W 1905 roku ukończył Klasę Dramatyczną przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym i rozpoczął pracę w teatrze w Łodzi. Przez kolejne lata występował na wielu scenach: w Teatrze Małym w Warszawie (1906-1908), Teatrze Miejskim w Krakowie (1908-1910), Teatrze Polskim w Łodzi (1910-1911) oraz Teatrze Zjednoczonym w Warszawie (1911-1912). W latach 1912-1913 grał w warszawskich teatrach, a od marca 1913 dołączył do zespołu farsy Warszawskich Teatrów Rządowych. Od 1916 roku występował w Teatrze Rozmaitości, a w latach 1919-1921 w zespole Reduty.

W latach 1921-1923 był aktorem Teatru Polskiego i Teatru Małego pod kierownictwem Arnolda Szyfmana. Od 1923 do 1932 występował w warszawskich Teatrach Miejskich, głównie w Teatrze Letnim i Teatrze Narodowym. Był również reżyserem programów rewiowych, a w kolejnych latach grał w Poznaniu i w warszawskich teatrach: Kameralnym, Letnim, Narodowym oraz Nowym. Do 1939 roku występował w teatrach pod zarządem TKKT.

Podczas okupacji niemieckiej nie występował na scenie, pracując jako kelner w kawiarniach „Mon Cafe” i „U Aktorek”. Po powstaniu warszawskim został wysiedlony z Warszawy i zamieszkał w Końskich. Po wojnie, od 5 marca 1945 do 30 maja 1947, pełnił funkcję dyrektora Teatru Miejskiego w Lublinie, gdzie również grał i reżyserował. Po powrocie do Warszawy występował w Miejskich Teatrach Dramatycznych oraz w Teatrze Klasycznym, a od jesieni 1949 aż do śmierci był członkiem zespołu Teatru Polskiego w Warszawie.

W swojej karierze zagrał w kilkunastu filmach, współpracował z Teatrem Polskiego Radia, a w okresie międzywojennym był pedagogiem w szkołach teatralnych. W 1955 roku otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia za całokształt pracy aktorskiej. Był dwukrotnie żonaty: najpierw z Marią Dunikowską z domu Fertner, a następnie z Marią Ficką. Zmarł 5 lutego 1967 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.