Stanisław Szczęsnowicz

Stanisław Szczęsnowicz urodził się 13 kwietnia 1867 roku w Augustowie. Pochodził z rodziny Pauliny z domu Górskiej i Wincentego. Początkowo uczył się w domu, a następnie w szkole przyklasztornej misyjnej w Augustowie. W 1880 roku rozpoczął naukę w gimnazjum w Suwałkach, a po ukończeniu czterech klas w 1885 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Sejnach. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1890 roku.

Po święceniach pracował jako wikariusz w parafiach w Suwałkach i Małym Płocku, a następnie jako proboszcz w Wiżajnach i od 1903 roku w Bakałarzewie. W Bakałarzewie zyskał sympatię mieszkańców, przeciwdziałając pijaństwu i przemytowi alkoholu. W 1910 roku został honorowym kanonikiem kapituły sejneńskiej. Prowadził przygotowania do budowy kościoła, ale jego plany pokrzyżował wybuch I wojny światowej.

Podczas wojny zaangażował się w pomoc poszkodowanym. Od listopada 1914 roku wszedł w skład Suwalskiego Komitetu Obywatelskiego, a od stycznia 1915 roku był jego prezesem. Organizował sieć komitetów gminnych i zajmował się dystrybucją pomocy. Po niemieckiej okupacji Suwałk pozostał w mieście do końca wojny.

W listopadzie 1918 roku wszedł w skład Tymczasowej Rady Obywatelskiej Okręgu Suwalskiego. Był delegatem do Warszawy, gdzie zabiegał o przyłączenie Suwalszczyzny do Polski. W wyborach w 1919 roku został posłem na Sejm Ustawodawczy. W swoim wystąpieniu sejmowym 9 lipca 1919 roku opisał trudną sytuację regionu, co przyczyniło się do podjęcia uchwały wzywającej rząd do działań na rzecz wyzwolenia tych ziem. Jego starania opisał w broszurze „Historia uwolnienia Suwalszczyzny spod okupacji niemieckiej i litewskiej”.

Po zakończeniu kadencji sejmowej w 1922 roku kontynuował działalność duszpasterską. W 1929 roku został proboszczem katedry w Łomży i dziekanem łomżyńskim. Zmarł 24 marca 1944 roku w Łomży, gdzie został pochowany.