Sławomir Andrzej Miklaszewski
Biografia
Sławomir Andrzej Miklaszewski urodził się 11 listopada 1874 roku w Augustowie. Pochodził z rodziny Jana Andrzeja i Celiny Magdaleny z Brzozowskich. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Warszawskim w 1899 roku, gdzie specjalizował się w chemii analitycznej, przez dwa lata pracował jako starszy asystent w Katedrze Chemii Rolniczej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.
W 1901 roku rozpoczął organizację Pracowni Gleboznawczej przy warszawskim Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, której został kierownikiem. W 1919 roku pracownia ta została włączona do Politechniki Warszawskiej, gdzie jako profesor Miklaszewski pracował do końca życia. Był aktywny na polu dydaktycznym, naukowym i organizacyjnym, tworząc zręby oryginalnej polskiej szkoły gleboznawczej, która opisywała gleby jako twór warunków geologicznych oraz hydro-klimatycznych. Opracował m.in. „Zarys klasyfikacji prowizorycznej gleb Polski”.
Do jego najważniejszych publikacji kartograficznych należą przeglądowa mapa gleb Królestwa Polskiego w skali 1:500 000 (1907) - pierwsza na świecie mapa gleboznawcza obejmująca tak znaczny obszar, a także mapy „Gleby Polski” (1927) i „Mapa gleb Litwy” (1924). Był światowej sławy naukowcem, który wprowadził do międzynarodowej nomenklatury gleboznawczej polski termin „rędzina” (rendzina), używany do nazwania kamienistych gleb powstałych ze skał węglanowych.
Miklaszewski był również encyklopedystą i edytorem „Praktycznej encyklopedii gospodarstwa wiejskiego”, w ramach której napisał tom o powstawaniu i kształtowaniu się gleby. Zmarł 5 stycznia 1949 roku w Iłży, a pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pośmiertnie, w 1950 roku, otrzymał Państwową Nagrodę Naukową III stopnia za opracowanie mapy gleb polskich w skali 1:1 000 000.