SP

Stanisław Pużyński

Psychiatra i neurolog, profesor nauk medycznych Nauka
Urodzony
23.04.1936
Zmarł
08.11.2015
Miejsce urodzenia
Augustów
Przeżył(a) lat
79
Dziedzina
Nauka

Biografia

Stanisław Pużyński urodził się 23 kwietnia 1936 roku w Augustowie. Był wybitnym polskim psychiatrą i neurologiem, profesorem nauk medycznych. Jego życie zawodowe związane było z psychiatrią, a szczególnie z badaniami nad depresją i zaburzeniami zachowania. Był założycielem i kierownikiem II Kliniki Psychiatrycznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, a także organizatorem pierwszego w Polsce Oddziału Chorób Afektywnych.

Pużyński rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Białymstoku w 1953 roku. Po uzyskaniu dyplomu w 1960 roku pracował w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Choroszczy, gdzie szybko awansował. W 1968 roku habilitował się, a w 1987 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1971-2005 kierował II Kliniką Psychiatryczną, a w latach 1991-2001 był dyrektorem Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.

Był konsultantem krajowym ds. psychiatrii w latach 1991-2005, a także przewodniczącym Komisji Etyki Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Jego dorobek naukowy obejmuje około 420 publikacji, w tym 12 monografii i podręczników. Był promotorem dwudziestu przewodów doktorskich i trzech habilitacji. W 2001 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 8 listopada 2015 roku w Warszawie i został pochowany na starym cmentarzu na Służewie przy ul. Fosa.

Pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2001)
Organizacja pierwszego w Polsce Oddziału Chorób Afektywnych
Autor około 420 publikacji, w tym 12 monografii i podręczników
Konsultant krajowy ds. psychiatrii w latach 1991-2005
Dyrektor Instytutu Psychiatrii i Neurologii w latach 1991-2001

Ciekawostki

Był założycielem i kierownikiem II Kliniki Psychiatrycznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.
W 2006 roku przeszedł na emeryturę, ale wcześniej przez wiele lat pełnił funkcje kierownicze w instytucjach psychiatrycznych.
Jeden z jego studentów został później profesorem.